ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Εθνικός ύμνος με ...νόημα!

Νοέμβρης 1973

Σαββατιάτικα 17/10/1973 έχει κανονιστεί να πάμε μινι εκδρομούλα ή κατι τετοιο... μάλλον στην "Αλανα" (σημερινα Δικαστήρια στην Ευελπίδων)

Μαζευόμαστε κατ ευθείαν μεσα στο κτίριο (Χέυδεν) και όλοι είμαστε εμφανώς επιρρεασμένοι από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Οι περισσότεροι ξενυχτισμένοι, ακούγοντας μέχρι αργά το "Εδω Πολυτεχνείο... εδώ Πολυτεχνείο... Σας μιλά ο σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, ο σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων" ... ακόμη ηχεί στ αυτιά μου η σπαρακτικη κραυγή του Δημήτρη Παπαχρήστου και των άλλων εκφωνητών... Υπάρχουν και πάρα πολλοί απόντες!

Εχω στραμπουλήξει το πόδι μου και η καθηγήτρια της τάξης μας, κα Πάτρα (αδερφή του ...ακατανόμαστου), εξαιρετκή κυρία και καθηγήτρια, μου λεει ... "Τωρα που θα βγεις να μην κουτσαινεις!", ο Τσάπαλης, σκεφτικός και κρυφογελώντας (κάτω απ τα μουστάκια - που δεν ειχε-) κάνει τον αυστηρό!
Συγκεντρωνόμαστε, αλλα φυσικά κανείς δε μιλά για εκδρομή, μονο κάποιοι μειοψηφούντες, ανίδεοι σιγοψυθυρίζουν κατι για ... βολτα, αλλα μερικές ψιλοφάπες και καποια "γαλλικά" τους επαναφέρουν στην πραγματικότητα.

Αποχωρούμε με σύσταση των καθηγητών να πάμε στα σπίτια μας, σε ομάδες των 3-4 ατόμων και η πόρτα ξανακλείνει για την επόμενη φουρνιά... όλα γίνονται σιωπηλά, σχεδόν συνομωτικά, ολοι καταλαβαίνουμε χωρίς να αντιλαμβανόμαστε και πολλά... Οι περισσότεροι, πάμε στα σπίτια μας... μερικοί τολμηρότεροι κατευθύνονται στο κέντρο...

Μεσολαβεί  το ΣαββατοΚύριακο με τα γνωστά γεγονότα... Τη Δευτέρα, συγκεντρωνόμαστε, στο σχολειο μεν, αλλα η καρδια μας, η ψυχή μας και το μυαλό μας είναι αλλού... Το κουδούνι αργεί να χτυπήσει, οι καθηγητές συνεδριάζουν και κατα τις 9:30 μαζευόμαστε, για τον καθιερωμένο Εθνικό ύμνο.

Και τραντάζεται όλο το τετράγωνο από τη δύναμη των φωνών μας, κοντά 1200 παιδιά, έφηβοι, στερημένοι τόσα χρόνια, σα να συμμετείχαμε κ εμείς στον ξεσηκωμό των φοιτητών. Και ο Εθνικός ύμνος αποκτά νόημα και ουσία!
Και από τα τριγύρω μπαλκόνια βγαίνει ο κόσμος και όλοι σα να είναι συνεννοημένοι, χειροκροτούν και παιανίζουν κι αυτοί! Μοναδική στιγμή και η συγκίνηση και η αποφασιστικότητα, ζωγραφισμένα συναισθήματα στα σφιγμένα μας χείλη και στις γροθιές μας... 

Και ο Μποτετζαγιας περιχαρής να λέει "Μακάρι κάθε μέρα να λέγατε τόσο σωστά και βροντερά τον ύμνο!"

Μάθημα εκείνη την ημέρα, κι αν έγινε, εγινε τυπικά και κανείς μας δεν είχε να διδαχτεί τίποτα καλύτερο απο αυτό που μάθαμε εκείνη την ημέρα. Όλοι μαζί! Αξέχαστη εμπειρία.

Αλλες εποχές... άλλες συνθήκες... καλή μας συνέχεια 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

mauhtes

To ανακαινισμένο σχολείο
2o ΓΕΛ Αθηνών -
"Θεόδωρος Αγγελόπουλος"

2ogel

Οι Συμμαθητές γράφουν...

anamniseis

Η εφημερίδα των συμμαθητών

Είσοδος Μέλους