Για την εξασφάλιση κορυφαίας εμπειρίας πλοήγησης, το website χρησιμοποιεί cookies. 
Η πλοήγησή σας στις ιστοσελίδες μας δηλώνει ότι αποδέχεστε τη χρήση των cookies. 
Μπορείτε να απενεργοποιήσετε τη χρήση των cookies αλλάζοντας τις σχετικές ρυθμίσεις στον browser σας.

Ο... κομπάρσος

Στα Γυμνασιακά μας χρόνια, σε πολλούς από εμάς, εκείνο που κυριαρχούσε ήταν η πλάκα. Ίσως ήταν το άγχος, η καταπίεση της εποχής με μια δόση δικής μας ανωριμότητας, πάντως ήταν κάτι που έβγαινε αυθόρμητα, προκαλούσε ανεπανάληπτες κωμικέςκαταστάσεις και κατέληγε στην τιμωρία των θυτών, δηλαδή σε νουθεσία ή στη χειρότερη περίπτωση σε μια μεγαλοπρεπή αποβολή. Έτσι και η ιστοριούλα μας ξεκίνησε αυθόρμητα ως πλάκα.

Βρισκόμαστε στα 1965 και από την Πλατεία του Αγίου Παύλου, στο Σταθμό Λαρίσης, ξεκινούσαμε 7 – 8 πιτσιρικάδες κάθε πρωί στις οκτώ παρά τέταρτο,για να πάμε στο Δεύτερο. Οι περισσότεροι ήταν μαθητές της πρώτης τάξης, εγώ τότε πήγαινα στη δευτέρα. Φυσικά δεν ήμαστε και τα καλύτερα παιδιά του κόσμου, με τις φωνές μας και
καμιά φορά με το τόπι ενοχλούσαμε τους περίοικους.

karavousianosΣτην απέναντι πολυκατοικία από το παγκάκι που συναντιόμαστε, έμενε ο γνωστός καρατερίστας ηθοποιός Παναγιώτης Καραβουσιάνος, ο θείος Πανάγος στον «Ηλία του 16ου», αλλά και γνωστός από τη συμμετοχή του σε πληθώρα άλλων ταινιών. Βέβαια, εκτός από τον κινηματογράφο, εκείνη την εποχή έπαιζε και στο Εθνικό Θέατρο.

Γύριζε λοιπόν αργά από τις παραστάσεις και φυσικά οι φωνές μας τον ξύπναγαν. Έβγαινε τότε στο μπαλκόνι του με τα σώβρακα, ψηλός όπως ήταν και με τη
στεντόρεια του φωνήμας έλεγε να σκάσουμε.

Εμείς από κάτω του απαντούσαμε εν χορώ «κομπάρσος, κομπάρσος».
Η ίδια σκηνή επαναλαμβανότανε για πολλές μέρες.
Κάποιο πρωί, ο πατέρας μου πήγε στο Γυμνάσιο να ρωτήσει για την πρόοδο του κανακάρη του. Στην είσοδο του σχολείου συνάντησε το γνωστό μας καρατερίστα,
ο οποίος κατά σύμπτωση ήταν πελάτης στο μαγαζί μας.
Ακολούθησε ο εξής διάλογος :
- Παναγιώτη τι θέλεις στο Γυμνάσιο;
- Άστα Αλέκο, κάτι κωλόπαιδα κάθε πρωϊ μαζεύονται κάτω από το σπίτι μου, με ξυπνάνε και επιπλέον μου κάνουν και καζούρα.
Παρουσιάζει λοιπόν στον πατέρα μου μια λίστα με οκτώ ονόματα, που κάποιος καλοθελητής γείτονας του τα είχε δώσει, μεταξύ των οποίων και το δικό μου.
Καταλαβαίνετε την έκπληξη του Κυρ Αλέκου.
Τέλος πάντων πείθει τον ηθοποιό να διαγράψει το όνομά μου από τη λίστα, με την υπόσχεση ότι θα με «συγυρίσει» το μεσημέρι στο σπίτι.
Δυστυχώς οι υπόλοιποι φίλοι μου είχαν διαφορετική τύχη.
Ο Γυμνασιάρχης μας τους φιλοδώρησε με μια διήμερη αποβολή. 


Κάθε φορά που βλέπω τον Καραβουσιάνο σε ελληνική ταινία θυμάμαι τη σκηνή στην πλατεία του Αγίου Παύλου και πιστέψτε με αισθάνομαι ότι κάπως τον αδικήσαμε .
Φίλιππος Βούγιδης

mauhtes

Η εφημερίδα των συμμαθητών

To ανακαινισμένο σχολείο
2o ΓΕΛ Αθηνών -
"Θεόδωρος Αγγελόπουλος"

2ogel

Οι Συμμαθητές γράφουν...

anamniseis