Για την εξασφάλιση κορυφαίας εμπειρίας πλοήγησης, το website χρησιμοποιεί cookies. 
Η πλοήγησή σας στις ιστοσελίδες μας δηλώνει ότι αποδέχεστε τη χρήση των cookies. 
Μπορείτε να απενεργοποιήσετε τη χρήση των cookies αλλάζοντας τις σχετικές ρυθμίσεις στον browser σας.

ΘPΑΥΣMATA ΑΠΟ ΜΝΗΜΕΣ ΕΝΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΟΥ ΤΟΥ 1963

Περνάς από τη γωνία Αχαρνών και Χέϋδεν, καμαρώνεις το κτίριο-κόσμημα στο οποίο επαναλειτουργεί μετά από χρόνια το «Β° Γυμνάσιο Αρρένων» και ένα κοπάδι από μνήμες σε συνεπαίρνει. Μνήμες σκόρπιες, σημαντικές, ασήμαντες -αδιάφορο-, μνήμες αποσπασματικές έρχονται στην επιφάνεια.

  • Η απότομη προσγείωση

 Δεν ήμουν από τους παλαιούς του Βου Γυμνασίου Αρρένων. Δεν πρόλαβα τον Πάτρα, τον ξακουστό για την αυστηρότητά του γυμνασιάρχη, τον οποίο με δέος ανέφεραν όσοι μαθητές τον είχαν γνωρίσει. Ήρθα στο Γυμνάσιο στην «προτελευταία τάξη» -Εβδομη, τη λέγαμε τότε- τον Οκτώβρη του 1961 και αποφοίτησα μετά δύο χρόνια, το 1963.

Ένα γυμνάσιο στην καρδιά της πρωτεύουσας με πολλές διαφορές από το επαρχιακό Γυμνάσιο που είχα φοιτήσει τις τέσσερεις πρώτες τάξεις. Θυμάμαι πάντα έντονα το μεγάλο σοκ που βίωσα, όταν ο καθηγητής Ψυχολογίας με βαθμολόγησε με 12 (με βάση το 10 και άριστα το 20) το πρώτο τρίμηνο.

Δεν ήταν το γεγονός ότι είχα συνηθίσει σε βαθμούς κατά 50% μεγαλύτερους, το σοκ οφειλόταν στο ότι με φιλοδώρησε με το «δωδεκαράκι» χωρίς να με γνωρίζει, χωρίς να με έχει εξετάσει προφορικά ή γραπτά.

  • Οι καθηγητές

 Σχεδόν όλοι οι καθηγητές ήταν στην τελευταία φάση της καθηγητικής τους καριέρας, ίσως γι αυτό υπηρετούσαν στην πρωτεύουσα.

Ήταν πεπειραμένοι δάσκαλοι και ικανοί στο έργο τους. Δύο από αυτούς τους θυμάμαι πιο έντονα.
Ο ένας ήταν ο μαθηματικός Τσαρούχης (συγγνώμη, δεν θυμάμαι μικρά ονόματα). Με ένα χαρακτηριστικό ψεύδισμα και με συνεχείς αναφορές στο γάλλο μαθηματικό και πολιτικό Πουανκαρέ. Έξυπνος και καλός μαθηματικός.

Ο δεύτερος ήταν ο Πανούσης, φιλόλογος, εκ Κορινθίας ορμώμενος. Επίσης, καλός καθηγητής ελαφρά σαρκαστικός προς τους μαθητές, καθώς και αυτοσαρκαστικός. Εξ αυτών έβγαλα το συμπέρασμα ότι μπορεί να είχαν βάση οι πληροφορίες μου, μετά από χρόνια, ότι ο Πανούσης είχε περάσει από την Αριστερά στα νιάτα του.

  • Το φροντιστήριο πρώτα

Ως μαθητής των δύο τελευταίων τάξεων του Γυμνασίου, βίωνα, όπως και άλλοι από τους συμμαθητές μου, την ανάγκη να συνδυάζουμε τις υποχρεώσεις μας στο σχολείο με τις απαιτήσεις της παρακολούθησης του φροντιστηρίου. Το φροντιστήριο τότε, όπως δυστυχώς και σήμερα, ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για να έχουμε πιθανότητες επιτυχίας στην Ανώτατη Εκπαίδευση.

Προσωπικά, παρακολουθούσα το φροντιστήριο «Κανέλλος», που στεγαζόταν Αριστοτέλους & Μακεδονίας και αναμφισβήτητα το φροντιστήριο

Αυτό σήμαινε στην πράξη υποτίμηση του σχολείου. Η προσπάθεια στο σχολείο έμπαινε αναγκαστικά σε δεύτερη μοίρα. Μέχρι και συνειδητά έκανα απουσίες, προκειμένου να διαβάσω περισσότερο Μαθηματικά - Φυσική - Χημεία που μου ήταν απαραίτητα για τις πολύ δύσκολες εισαγωγικές εξετάσεις στο Πολυτεχνείο.

  • Η ομαδική αποβολή

Έχουμε μάθημα απόγευμα, χειμώνας, είχε ήδη βραδιάσει, τελευταία ώρα, θρησκευτικά.

Ο θεολόγος ανοίγει τον κατάλογο και καλεί τον συμμαθητή μας Οικονόμου, αν θυμάμαι καλά, για εξέταση. Και τότε έκπληκτοι όλοι ακούμε τον ίδιο τον παρόντα Οικονόμου να απαντά «απών», προφασιζόμενος ότι ήταν κάποιος άλλος, προφανώς γιατί ήταν αδιάβαστος. Κάτι τα πνιχτά γέλια, κάτι η αμηχανία όλων μας, ο θεολόγος κάτι ψυλλιάστηκε, κατεβαίνει από την έδρα πλησιάζει τον «απάντα» Οικονόμου και τον ρωτάει: «Πώς λέγεσαι;» «Όρκουλας» απαντάει άνετα ο Οικονόμου. Τον γνωρίζετε; Πως λέγεται;» Τσιμουδιά η τάξη, καμία απάντηση.

Η συνέχεια, η αναμενόμενη. Ομαδική αποβολή μίας ημέρας, για όλη την τάξη. Ευτυχώς, που δεν μπήκε στο φάκελό μας ή στο ποινικό μας μητρώο.

Για την ιστορία, την μέρα της αποβολής, ήταν πάλι απόγευμα, πήγαμε ομαδικά στον κινηματογράφο «Άρης», επί της οδού Αχαρνών, στο ύψος της Αγίου Μελετίου. Πώς να μείνουμε σπίτι και τι να πούμε στους γονείς για την παρεκτροπή μας!

  • Το «15%» και τα ποδοσφαιράκια

Στην διάρκεια της τελευταίας μου σχολικής χρονιάς 1962-63 ξέσπασαν οι μεγάλες και μαχητικές κινητοποιήσεις των φοιτητών, κύρια, με αίτημα να δοθεί το 15% του κρατικού προϋπολογισμού για την παιδεία.

Στη φάση εκείνη, φοιτητές επισκέπτονταν το σχολείο, μας μιλούσαν και μας καλούσαν στον αγώνα, που κάποιες ημέρες έπαιρνε τη μορφή της αποχής από τα μαθήματα. 

Το σχολείο μας, ιδιαίτερα οι μεγαλύτεροι μαθητές,κάναμε αποχή από τα μαθήματα, γεγονός που μου δημιούργησε προσωπικά μια χαλάρωση από το πολύ αυστηρό καθημερινό πρόγραμμα μελέτης (σχολείο & φροντιστήριο). Θυμάμαι, μάλιστα, ότι «αφιέρωνα» πολλές ώρες στα «Ποδοσφαιράκια» στη συμβολή των οδών Λιοσίων & Ιουλιανού, γεγονός που ανησυχούσε ιδιαίτερα τη μητέρα μου, που φοβόταν ότι η χαλάρωση αυτή θα είχε αρνητικές συνέπειες στην προετοιμασία μου για τις εισαγωγικές εξετάσεις των προσεχών μηνών.

  • Η αντιγραφή!!!

Το κάναμε κι αυτό!!! Τελικές εξετάσεις Ιουνίου 1963 σε κάποιο δευτερεύον μάθημα. Με τους βαθμούς που ήδη είχα πάρει περνούσα ακόμη και με λευκή κόλλα. Μόλις άρχισα να γράφω, ακούω το συμμαθητή του που καθόταν στο θρανίο πίσω μου να μου υπαγορεύει την απάντηση στα θέματα που μας είχαν τεθεί. Τι είχε συμβεί;

Στο γωνιακό τελευταίο θρανίο μιας μακρόστενης αίθουσας του Α' ορόφου καθόταν ο συμμαθητής μας ο οποίος διάβαζε (;) και υπαγόρευε τις απαντήσεις. Τις απαντήσεις τις άκουγαν οι καθήμενοι στα τρία θρανία, μπροστά του, διάβαζε και υπαγόρευε τις απαντήσεις. Τις απαντήσεις τις άκουγαν οι καθήμενοι στα τρία θρανία, μπροστά του, δίπλα του και διαγώνια, οι οποίοι με τη σειρά τους το αναμετέδιδαν σε ακόμη τρία «θρανία», σε ένα από τα οποία καθόταν η αφεντιά μου. Ενώ το μηχανάκι «δούλευε» κανονικά, ο επιτηρητής καθηγητής, θεολόγος, πάλι, κατά σύμπτωση, κάτι υποψιάστηκε. Η εκπομπή σταμάτησε.

Μετά λίγα λεπτά ακούστηκε μια ψιθυριστή φωνή: «Συνέχισε, ρε! Ο «Οβδιού», με αυτό το όνομα ενός προφήτη αποκαλούσαμε το θεολόγο, «είναι θεόκουφος!» και η αναμετάδοση συνεχίστηκε κανονικά...

  • Τα κοοίτσια

Με κάποιες πιθανές «φωτεινές» εξαιρέσεις, η σχέση των περισσότερων μας με το άλλο φύλο αποτυπωνόταν στη φράση: «Καλά, εσύ την έχεις φιλενάδα, αυτή το ξέρει;». Και αυτή η κατάσταση δεν άλλαξε ούτε από τη γειτνίαση του Γυμνασίου με το Αρσάκειο (θηλέων), που τότε στεγαζόταν στο κτίριο Αχαρνών και Σουρμελή.

Όσο για άλλου τύπου εξερευνήσεις και τσάρκες στην περιοχή, δεν μπορώ, δυστυχώς, να σας διαφωτίσω.

  • Η πιο νλυκιά ανάμνηση

Η πιο γλυκιά ανάμνηση από το Γυμνάσιο μας ήταν σίγουρα οι τότε συμμαθητές μου. Αυτοί οι θαυμάσιοι έφηβοι των αρχών της δεκαετίας του '60. Η μεγάλη πλειοψηφία από αυτούς, μετέπειτα εξαίρετοι συνάδελφοι, πετυχημένοι επαγγελματίες, επιχειρηματίες, επιστήμονες, στελέχη του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα κλπ.

Με αρκετούς πηγαίναμε μαζί και φροντιστήριο, βρεθήκαμε μαζί άλλα 5 χρόνια στο Πολυτεχνείο, συνυπηρετήσαμε στο στρατό, ανταμώσαμε στον κοινωνικό - επαγγελματικό στίβο, σε πολιτικές δραστηριότητες. Θυμάμαι πέντε με ιδιαίτερη αγάπη: τον Άθω, τον Ηλία, το Διονύση, το Στέλιο (το μόνιμα απουσιολόγο μας), το Δημήτρη και πολλούς-πολλούς άλλους.

Ανάμεσά τους μια ιδιαίτερη αναφορά στον αγαπημένο Μανώλη Λιούμη, το γελαστό παιδί, που τον χάσαμε και τον κλάψαμε πριν μερικά χρόνια.

Η καθιερωμένη συνάντησή μας - των αποφοίτων του 1963 - στην αρχή κάθε χρονιάς, κρατάει ζωντανές τις μνήμες εκείνης της ξεχωριστής για όλους μας περιόδου της ζωής μας.

mauhtes

Η εφημερίδα των συμμαθητών

To ανακαινισμένο σχολείο
2o ΓΕΛ Αθηνών -
"Θεόδωρος Αγγελόπουλος"

2ogel

Οι Συμμαθητές γράφουν...

anamniseis