Για την εξασφάλιση κορυφαίας εμπειρίας πλοήγησης, το website χρησιμοποιεί cookies. 
Η πλοήγησή σας στις ιστοσελίδες μας δηλώνει ότι αποδέχεστε τη χρήση των cookies. 
Μπορείτε να απενεργοποιήσετε τη χρήση των cookies αλλάζοντας τις σχετικές ρυθμίσεις στον browser σας.

Μποτετζάγιας, συνέχεια….

Ο Μαέστρος, δέν έχανε ευκαιρία να διαφημίζει το (δίτομο!) βιβλίο του.

Μία μέρα που βρισκόμαστε (για κάποιο λόγο που δε θυμάμαι), συγκεντρωμένα δύο τμήματα του «κλασσικού» στη μεγάλη αίθουσα την λεγόμενη των «εκδηλώσεων» (αυτή τη μακρόστενη που έβλεπε στην Αχαρνών), είχε αναλάβει να μας επιτηρεί. Ταυτόχρονα όμως, όπως είχε υποχρέωση στον … εαυτό του, άρχισε να διαφημίζει και πάλι το βιβλίο του.

Ολη του η προσπάθεια, αυτή τη φορά ήταν συγκεντρωμένη στο να μας πείσει, πόσο εύκολο ήταν στην ανάγνωση. Αφού μας είχε ζαλίσει επαρκώς, ο συμμαθητής μας Α.Λ, σηκώθηκε όρθιος και φώναξε στη τάξη: «Αντε βρε παιδιά διαβάστε το, εύκολο είναι, σα να διαβάζετε ένα …Μίκυ Μάους!»

Τι ήταν να το πεί ο δυστυχής! «Βρε παλιογαιδαρογουρονομούλαρο» φώναξε ο Μαέστρος, «το βιβλίο μου Μίκυ-Μάους βρέ!». Περιττό να περιγράψω το πώς εξεδιώχθη ο Α.Λ από τη τάξη με ύβρεις και κυρίως με μία μεγαλόπρεπη κλωτσιά επί των οπισθίων του, άξια του παρορμητικού χαρακτήρα του Μουσικού μας! Μάταια προσπαθούσε να δικαιολογήσει την παρέμβασή του ως υποστηρικτική του Μαέστρου. Αυτός δεν άκουγε τίποτα! Μάλλον ο Ντίσνευ και ο Μαέστρος δεν είχαν τις καλύτερες σχέσεις!

Άλλο στιγμιότυπο που θυμάμαι, ήταν όταν στην αρχή της χρονιάς, στη πρώτη γυμνασίου, έκανε «κάστινγκ»(!) για την επάνδρωση της χορωδίας.

Μας συγκέντρωσε στην αυλή, και μας καλούσε έναν - έναν να πλησιάσουμε τη σκάλα, στη βάση της οποίας στεκόταν αυτός, σφύριζε το ΛΑ (κάθε φορά!) με το διαπασών και έλεγε τραγουδιστά και με τη βαρειά φωνή του τη λέξη «ΒΡΟΝΤΟΥΟΥΟΥΝ……» από το άσμα «Βροντούν της Πίνδου οι κορφές», ζητώντας από τον καθένα να ακολουθήσει τη φωνή του! Το τι «κοκοράκια», παραφωνίες και … αφωνίες ακούστηκαν, ήταν και αναμενόμενο αλλά και κωμικοτραγικό.

Άλλοι έφευγαν προς το εσωτερικό του σχολείου συνοδευόμενοι από διάφορες βλαστήμιες, άλλοι συνοδευόμενοι με την έκφραση του Μαέστρου σε ακραία σημεία αποτροπιασμού και άλλοι, πολύ λίγοι, με τη συγκατάβασή του και το γράψιμο του ονόματός τους σε ένα χαρτί. Πάντως, οι υπόλοιποι, ποτέ δε μάθαμε να τραγουδάμε! Και για να πώ τη αλήθεια, όσο και να πιέσω την (ίσως αδύνατη) μνήμη μου, δεν μπορώ να θυμηθώ απολύτως τίποτε από το μάθημα της μουσικής.

Ο Μαέστρος ήταν άριστος για την διοργάνωση των τελετών, την οργάνωση της χορωδίας και της ορχήστρας, αλλά οι μη συμμετέχοντες σ’ αυτά υπόλοιποι, μάλλον δεν μάθαιναν ποτέ μουσική.

Για όσους πάντως δεν είχαν «μουσικό αυτί» ο Μαέστρος, συνήθιζε να σχηματίζει με την κάτω άκρη του σακακιού του, την οποία δίπλωνε κατάλληλα, ένα γαιδουρινό αυτί, σχολιάζοντας σκωπτικά ότι «αυτός έχει τέτοιο μουσικό αυτί….!».

Μία επίσης από τις πρώτες αναμνήσεις μου από την εγγραφή μου στο 2ο, στη πρώτη γυμνασίου, ήταν όταν, μουδιασμένοι όλοι από την μεγάλη αλλαγή στη ζωή μας, είδαμε να μπαίνει στη τάξη ένας καθηγητής με περίεργο ύφος και φυσιογνωμία, που χωρίς να μας κοιτάξει κάν, κατευθύνθηκε στον πίνακα και άρχισε να γράφει με μεγάλα καλλιγραφικά γράμματα, σε όλο τα πλάτος του πίνακα «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΟΤΕΤΖΑΓΙΑΣ». Μετά τίναξε τα χέρια του από τη σκόνη της κιμωλίας και μας συστήθηκε.

Εγώ έπαιρνα πολύ καλούς βαθμούς στη μουσική, αφού κάθε Χριστούγεννα αναλάμβανα την δωρεάν εκτύπωση του «Προγράμματος της Σχολικής Χριστουγεννιάτικης Γιορτής» σε πολύγραφο (που φωτοτυπικά τότε….) εταιρείας με την οποία συνεργαζόταν ο πατέρας μου!

Γ.Τσάκωνας

mauhtes

Η εφημερίδα των συμμαθητών

To ανακαινισμένο σχολείο
2o ΓΕΛ Αθηνών -
"Θεόδωρος Αγγελόπουλος"

2ogel

Οι Συμμαθητές γράφουν...

anamniseis