Για την εξασφάλιση κορυφαίας εμπειρίας πλοήγησης, το website χρησιμοποιεί cookies. 
Η πλοήγησή σας στις ιστοσελίδες μας δηλώνει ότι αποδέχεστε τη χρήση των cookies. 
Μπορείτε να απενεργοποιήσετε τη χρήση των cookies αλλάζοντας τις σχετικές ρυθμίσεις στον browser σας.

ka8igites

mauhtes

2ο Ελεύθερο ...για το desktop σας!

1600Χ1200 / 1920Χ1080 / 1366X788
Κατεβάστε στην επιθυμητή ανάλυση και αφού ανοίξετε την εικόνα, με δεξί κλικ την ορίζετετε ως desktop.

 

Μια ανάμνηση ...διαφορετική

Κάνοντας πλοήγηση στο site του σχολείου μας στο αφιέρωμα « Η Παλιά μας Γειτονιά» μου δόθηκε το ερέθισμα να κάνω ρεπορτάζ που να αφορά το Ξενοδοχείο «ΑΣΤΡΑ» και γιατί αυτό ;

Γιατί πιστεύω ότι ξυπνά ωραίες , τρυφερές και πρωτόγνωρες αναμνήσεις της παιδικής και εφηβικής ηλικίας όχι μόνο της δικής μου αλλά και πολλών άλλων συμμαθητών και παιδικών μου φίλων .
Ήταν διαχρονικά ένα σημείο αναφοράς της Αθηναϊκής πρωτίστως κοινωνίας με πορεία σχεδόν παράλληλη μ’ αυτή του 2ου Γυμνασίου μας ………….

            ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ «ΑΣΤΡΑ» Σταθμός Λαρίσης Αθήνα (1936)
astra1

Ήταν στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν γύρισε από την Αμερική ο Αρκάς Θόδωρος Παπανικολάου και έκτισε το Ξενοδοχείο ύπνου και φαγητού «Άστρα» και το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο του έδωσε το νούμερο 5.

Ήταν ένα Ξενοδοχείο πρωτοποριακό για την εποχή του, αφού διέθετε καλοριφέρ με σώματα μαντεμένια και … ζεστό νερό όλες τις εποχές του χρόνου.  Επίσης διέθετε βιβλιοθήκη, ραδιόφωνο με γραμμόφωνο, μεγάλη αίθουσα εστιατορίου, ως και κήπο διαμορφωμένο κατάλληλα για γεύματα, καφέ, γλυκό και αφεψήματα.

Προπολεμικά, οι άμαξες άφηναν τους καλοκαιρινούς μήνες τους Αθηναίους κυρίους με τα ημίψηλα καπέλα τους και τις κυρίες με τα καπελίνα και τα κολλαρισμένα φουρό τους, για να απολαύσουν παγωμένο νερό, παγωτό κασάτο με ή χωρίς βύσσινο, γλυκό του κουταλιού, υποβρύχιο, μπύρα βαρελίσια, βυσσινάδα και άλλα αναψυκτικά.

Ο προαύλιος αυτός χώρος με το εστιατόριο και τον κήπο του  ήταν στολισμένος με μπουκαμπίλιες κληματαριές και φυσικά στρωμένος με άσπρα χαλίκια, τόπος συγκέντρωσης πολλών Αθηναίων της εποχής εκείνης, μια και βρισκόταν μεταξύ των θεάτρων «Αλκαζάρ» «Περοκέ» και «Λαού» και του Σιδηροδρομικού Σταθμού.  Εκεί συναντιόνταν καλλιτέχνες της εποχής, όπως ο Βασίλης Λογοθετίδης, η Σοφία Βέμπο, ο Αλέκος Σακελάριος, ο Ορέστης Λιάσκος, ο Πέτρος Κυριακός, ο Μίμης Τραϊφόρος , το ιερό τέρας του ελληνικού θεάτρου, «το Μαρικάκι», η Μαρίκα Κοτοπούλη,  ο Αττικ (Κλέων Τριανταφύλλου),  η Δανάη, Αλ. Μινωτής, Κ. Παξινού, και άλλοι επώνυμοι και ανώνυμοι του καλλιτεχνικού χώρου.

Επίσης, το επώνυμο παιδί του Πανελληνίου  Γ.Σ. ο Κορίνθιος Χρήστος Δημητρόπουλός (Βαλκανιονίκης στη σφύρα) με τους φίλους του Χρήστο Μάντικα (400 μ. εμπόδια - 6ος Ολυμπιονίκης Βερολίνο 1936) και Χρήστο Σύλλα (δίσκος – 6ος Ολυμπιονίκης Βερολίνο 1936).

Μία από τις ανέκδοτες ιστορίες, που έχουν εκτυλιχθεί εκεί ήταν όταν ένα αυγουστιάτικο βράδυ, ο Βασίλης Λογοθετίδης, βλέποντας τους αποκοιμισμένους από την κούραση αναβάτες γαϊδουριών να μεταφέρουν κοφίνια γεμάτα σταφύλια από το Μενίδι προς την κεντρική Λαχαναγορά, δεν δίστασε να στρέψει το πρώτο γαϊδουράκι προς την ανάποδη φορά, με αποτέλεσμα να ξυπνήσουν οι δύστυχοι αναβάτες στο σημείο από όπου είχαν ξεκινήσει, δηλαδή στο Μενίδι, δεδομένου ότι τα γαϊδουράκια ακολουθούν το ένα το άλλο.

Στη γερμανική κατοχή, το Ξενοδοχείο επιτάχθηκε από την Γκεστάπο. Παρόλα ταύτα, η ΕΑΜίτισσα καμαριέρα Ειρήνη Κουρούπη βοήθησε και στήριξε ποικιλοτρόπως τους αγωνιστές.

Με την πάροδο  του χρόνου … λόγω των προαναφερθέντων θεάτρων και των θεάτρων «Βέμπο»  και «Σαμαρτζή», των κτιριακών εγκαταστάσεων της «ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ», του κινηματογράφου «Βικτώρια» και της γνωστής ταβέρνας «Κοταρού» έγινε και πάλι τόπος συνάντησης των καλλιτεχνών και ψυχαγωγίας των Αθηναίων. Οι τετρακόσιες περίπου ψάθινες βιενέζικες καρέκλες του κήπου, ιδιαίτερα τα Σαββατόβραδα, δεν αρκούσαν για τη διαχρονική ψυχαγωγία από τους αδελφούς Τσίχλα, τους αδελφούς Κατσάμπα, το Στράτο Διονυσίου, τον Τάκη Μηλιάδη, την Καίτη Γκραίη, τη Ρένα Ντορ, το θρυλικό Αγκόπ, το Χάρυ Κλιν, το Βαβάτσικο, το Γιάννη Μπουρνέλη, το Γιώργο Μητσάκη, τον αλησμόνητο κονφερασιέ Χρήστο Πίπαρσο, το μοναδικό Γιώργο Οικονομίδη κ.ά.

astra2

Στα χρόνια που ακολούθησαν, τις παροχές του Ξενοδοχείου και τις γεύσεις του εστιατορίου και του αναψυκτηρίου, τις οποίες φρόντιζαν και επέβλεπαν τα ανίψια του ιδιοκτήτη Πέτρος Μητράκος και Θανάσης Παπανικολάου, απόλαυσαν μεταξύ άλλων οι Κώστας Χατζηχρήστος, Νίκος Ρίζος, Σωτηρία Μπέλλου, Χρήστος Κολοκοτρώνης, Φραγκίσκος Μανέλης, Ντίνος Ηλιόπουλος, Νίκος Σταυρίδης, Κώστας Ταχτσής, Βασίλης Αυλωνίτης, Γιάννης Γκιωνάκης, Ελ. Λαμπέτη, Λ. Κωνσταντάρας,

Δ. Παπαγιαννόπουλος, Κ. Βίρβος,  Φιλ. Φίνος, η Αλίκη και η ιστορία του λαϊκού τραγουδιού Στέλιος Καζαντζίδης με την Κυριακή και την κα Γεσθημανή, ο οποίος πάντα ζήταγε ως αντίπαλό του για το τάβλι τον Παναγιώτη, ή αλλιώς «Μαρούδα».

Στη μνήμη μου έρχονται οι φιλολογικές βραδιές, που διοργάνωναν κάποιοι από τους μόνιμους ένοικους του Ξενοδοχείου  όπως ο δάσκαλος Γ. Σαμαράς, ο μηχανικός Γ. Παπανικολάου και η γνωστή Κερκυραία καθηγήτρια Μαλβίνα Σαλβάνου. Αξιόλογα χειρόγραφα εγχειρίδια βρίσκονταν στη βιβλιοθήκη του ξενοδοχείου, με ημερομηνίες από το 1870 και έπειτα, όπως και η εγκυκλοπαίδεια του Πυρσού «Δρανδάκη». Η ενημέρωση δε των ενοίκων γινόταν από τις εφημερίδες «Εστία» και «Καθημερινή».

 Δεν είμαι σίγουρος για το αν ο Μενέλαος Λουντέμης έγραψε το  μυθιστόρημα «Ένα παιδί μετράει τ΄ Άστρα», λόγω του Ξενοδοχείου, αλλά είμαι σίγουρος ότι ο Μενέλαος με την Ιωάννα έβλεπαν από εκεί τα άστρα…

Δεν μπορεί επίσης κανείς να ξεχάσει τους αποκριάτικους χορούς, που διοργανωνόντουσαν επί σειρά ετών στη μεγάλη αίθουσα του Ξενοδοχείου, τις πολιτικές και κοινωνικές συγκεντρώσεις της πρώτης γυναίκας υπουργού Λίνας Τσαλδάρη, περίπου στο 1955-1960, του Παυσανία Κατσώτα, του Αμβρόσιου Πλυτά, του Κορίνθιου Κων/νου Παπακωνσταντίνου και άλλων πολιτικών και οπωσδήποτε του αγαπημένου παιδιού των Αθηναίων Γεωργίου Ράλλη.

Θυμάμαι τα έξαλλα  Κυριακάτικα  πρωινά που περνούσαμε την δεκαετία  του ’60 στην μεγάλη αίθουσα, εκεί ξεδίναμε ακούγοντας ’’Live ‘’  τους  We five ,  Jaguars , Juniors   και άλλα ερασιτεχνικά, «αυτοσχέδια » συγκροτήματα της εποχής . Ήταν και αυτός ένας τρόπος διασκέδασης για μας ήταν μια εποχή αισιοδοξίας, ξεγνοιασιάς, προσπάθειας, αμφισβήτησης, αντίδρασης, με άλλες συνήθειες αλλά έτσι ανδρωθήκαμε , παράλληλα με το Κυπριακό, 114, το 15%, τη μετανάστευση, την αστυφιλία , τα Ιουλιανά ……

Θυμάμαι, επίσης, και το Γιουγκοσλάβο προπονητή του Παναθηναϊκού Στέφαν Μπόμπεκ, τον οποίο επισκέπτονταν όλοι οι γνωστοί άσσοι του ποδοσφαίρου και κυρίως του Παναθηναϊκού.

Δεν θα ξεχάσω, όταν κάποιος φίλος μου, που ήταν της οικογενείας, με οδήγησε από τη μαρμάρινη είσοδο  με τα χρωματιστά γύψινα στην οροφή, μέσω της ξύλινης και πάντοτε φρεσκογυαλισμένης σκάλας, στην ταράτσα, απ’ όπου μπορούσε να παρακολουθήσει κανείς τις ταινίες, που προβάλλονταν καθημερινά στο διπλανό κινηματογράφο «Αλκαζάρ». Ήταν η ταράτσα, ήταν το μπαλκόνι, ήταν ο εξώστης, ήταν όμως και η τσάμπα παρακολούθηση των ταινιών για τους φίλους και τους συμμαθητές των παιδιών των ιδιοκτητών και τους ένοικους του Ξενοδοχείου.

Θυμάμαι ακόμα τις σκληρές ιστορίες του Εμφύλιου που άκουγα για αρκετά χρόνια από τους Αρκάδες και Κορίνθιους «Μαραθωνοδρόμους» που διηγούνταν στην διάρκεια της παραμονής τους στο Ξενοδοχείο όταν κατέλυαν εκεί. Ήταν ένας σταθμός γι αυτούς «Τα Άστρα», η ξεκούραση τους μετά την συμμετοχή τους στην πορεία «Ειρήνης» που γινόταν στην μνήμη  Γρ. Λαμπράκη. Την επόμενη μέρα έπαιρναν τον δρόμο της επιστροφής , για τα σπίτια τους και τις οικογένειες τους . Τα χρόνια πέρασαν , αυτοί  λιγόστεψαν , τα γεγονότα  όμως παρέμειναν στην μνήμη μου .       

Εντύπωση μου είχε κάνει η δωρεάν διαμονή αρκετών Αρκάδων και Κορινθίων, λόγω της καταγωγής των ιδιοκτητών, ιδιαίτερα αυτών, που αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας, όπως και η φιλοξενία των Κορίνθιων αριστερών από το βράδυ της 21ης Απριλίου 1967 και για κάποιες νύχτες.

Μεγαλώνοντας διαπίστωσα, όπως και πολλοί άλλοι Αθηναίοι, ότι υπήρχαν δύο διαφορετικές πόρτες εισόδου και ότι γύψινες οροφές υπήρχαν και μέσα στα δωμάτια… Επίσης ότι, στιγμιότυπα από κλασσικές ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του ‘50 και του ’60 είχαν γυρισθεί στο εσωτερικό του Ξενοδοχείου, που έκανε ακόμα περισσότερο ελκυστική την επίσκεψη στ’ << Άστρα>> .

Δυστυχώς τα χρόνια πέρασαν, άλλοτε ευχάριστα, άλλοτε δυσάρεστα και μία άλλη σελίδα της Αθήνας γύρισε το 1995. Το Ξενοδοχείο «Άστρα» δεν υπάρχει πια. Τη θέση του έχει πάρει ένα πρατήριο υγρών καυσίμων. Ευτυχώς, όμως, για την ιστορία της Αθήνας, ως από μηχανής Θεός, ο Αλέκος Φασιανός, που μεγάλωσε στην περιοχή, αποτύπωσε με τα δικά του χαρακτηριστικά χρώματα και την προσωπική του τεχνοτροπία στη στάση του Μετρό, στην Πλατεία Καραϊσκάκη, την Αθήνα της εποχής του. Στο έργο του «Μύθος της γειτονιάς μου», υπάρχουν το «Αλκαζάρ» και τα «Άστρα», ο φιστικάς με το καροτσάκι και ο ποδηλάτης, που χαιρετά μια τραγουδίστρια στο αναψυκτήριο του Ξενοδοχείου «Άστρα». 

Οι παλαιοί Αθηναίοι  της περιοχής που επισκέπτονται την γειτονιά τους στις Βουλευτικές η Δημοτικές εκλογές θυμούνται τα παιδικά τους χρόνια και βιώματα τα οποία σε κανένα κοινωνικό Χρηματιστήριο δεν αγοράζονται, καθώς επίσης οι κάτοικοι της περιοχής όπως πληροφορήθηκα ευχαριστούν τον Αλέκο Φασιανό και μέσα από το έργο του ξαναζούν την παλιά τους γειτονιά και προσκυνούν τα κομμάτια της ζωής τους ...

astra3

Ο Σύλλογος, με 2 λόγια...

Η εφημερίδα των συμμαθητών

Οι Συμμαθητές γράφουν...

anamniseis

To ανακαινισμένο σχολείο
2o ΓΕΛ Αθηνών -
"Θεόδωρος Αγγελόπουλος"

2ogel