Για την εξασφάλιση κορυφαίας εμπειρίας πλοήγησης, το website χρησιμοποιεί cookies. 
Η πλοήγησή σας στις ιστοσελίδες μας δηλώνει ότι αποδέχεστε τη χρήση των cookies. 
Μπορείτε να απενεργοποιήσετε τη χρήση των cookies αλλάζοντας τις σχετικές ρυθμίσεις στον browser σας.

Δεκαετία του '50 - Χρόνια Γυμνασιακά

penaΗ δεκαετία του ’50 σφραγίστηκε ανεξίτηλα από τη μετεμφυλιακή καταχνιά. Η ένδεια σχεδόν καθολική.Η προσπάθεια για επιβίωση κρατούσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ακριβά τα βιβλία του τοτινού ΟΕΣΒ (σήμερα ΟΕΔΒ) για το μαθητικό βαλάντιο και το χειρότερο απ’όλα ,ο μαθητής πέρα από τα ένσημα των σχολικών τίτλων (ενδεικτικού ή απολυτηρίου)

πλήρωνε ακόμα και στα δημόσια σχολειά τη λεγόμενη «Μαθητική εισφορά».

Στην πλειονότητα των σχολείων πρυτάνευε εκφοβιοτικός διδασκαλοκεντρισμός που τον πλαισίωνε η υποτονική επιστημοσύνη των περισσοτέρων δασκάλων και η ακόμα πιο χαμηλότοκη παιδαγωγική.

Απωθητικά τα σχολικά βιβλία τόσο σε μορφή,όσο και σε περιεχόμενο.

Στα βιβλία των Νέων Ελληνικών χαρακτηριστική η απουσία λογοτεχνημάτων δόκιμων Ελλήνων λογοτεχνών πού είχαν γκρίζα κοινωνικά φρονήματα. Η λεγόμενη «έκθεση ιδεών» μετουσιωνόταν σε έκθεση ανίδεων! Καθώς είχε για γλωσσικό της ντύμα την αποκαλούμενη «απλή καθαρεύουσα» μ’άλλα λόγια, όπως παλιότερα είχε ο ποιητής πεί,μια «γριά φτιασιδωμένη,άσχημη,κρύα».

Και όμως παλεύαμε τότε για ένα καλύτερο αύριο. Είχαμε οράματα, ελπίδα, πίστη σε αξίες. Αγνωστη σε μας η «ραστώνη» που από πολλούς σήμερα έχει αναχθεί σε πρώτη αξία. Η ένδεια για μας αποτελούσε εφαλτήριο δημιουργίας και σάλπισμα εγερτήριο για επίτευξη στόχων και σκοπών. Τότε δεν υπήρχαν δοτά, αλλά κατακτημένα.

Η τραγικότητα της νεολαίας του σήμερα είναι ότι τη μάθαμε (ναι εμείς τη μάθαμε!) να θεωρεί τα δοτά κεκτημένα. Γι’αυτό και δε γεύεται τη χαρά της δημιουργίας-κατάκτησης. Το ανίδρωτο ψωμί δεν είναι γλυκό. Η κατά γεωμετρική πρόοδο τις τελευταίες δεκαετίες άνοδος του βιοτικού επιπέδου δημιούργησε προυποθέσεις συβαριτισμού,αφού απαξίωσε τις ηθικές και πνευματικές αξίες δίνοντας βάρος στον «κοιλιακό στοχασμό»! Ο tempora o mores” θα ξανααναφωνούσε ο μακαρίτης Κικέρων.

Εμείς οι γυμνασιακοί μαθητές της δεκαετίας του ’50, βιώσαμε τη στέρηση και πονέσαμε πολύ γι’αυτό.όμως ο χρόνος διαθέτει τη μαγική ικανότητα να εξωραΐζει ακόμα και τον πόνο. γι’αυτό και με διακατέχει ανείπωτη νοσταλγικότητα για κείνη την εποχή τώρα πού περπατώντας στους όχι θαλερούς χειμώνες της Τρίτης ηλικίας παρασύρομαι από τις εύλογες ευαισθησίες του γεροντικού μου λυρισμού!

 

Χρήστος Λεμπέσης

29/10/2011

mauhtes

Η εφημερίδα των συμμαθητών

To ανακαινισμένο σχολείο
2o ΓΕΛ Αθηνών -
"Θεόδωρος Αγγελόπουλος"

2ogel

Οι Συμμαθητές γράφουν...

anamniseis