Για την εξασφάλιση κορυφαίας εμπειρίας πλοήγησης, το website χρησιμοποιεί cookies. 
Η πλοήγησή σας στις ιστοσελίδες μας δηλώνει ότι αποδέχεστε τη χρήση των cookies. 
Μπορείτε να απενεργοποιήσετε τη χρήση των cookies αλλάζοντας τις σχετικές ρυθμίσεις στον browser σας.

ka8igites

mauhtes

2ο Ελεύθερο ...για το desktop σας!

1600Χ1200 / 1920Χ1080 / 1366X788
Κατεβάστε στην επιθυμητή ανάλυση και αφού ανοίξετε την εικόνα, με δεξί κλικ την ορίζετετε ως desktop.

 

Αναμνήσεις συμμαθητού

Τελευταία τάξη του Γυμνασίου (1969). Συγκέντρωση των πρώτων πρωινών μαθητών στο κεντρικό σημείο της σχολικής μας ζωής, την αυλή. Ο καιρός φορτωμένος από την προηγούμενη, αρχίζει ένα μάλλον ελαφρύ χιόνι.

Ο υποφαινόμενος, ίσως κι επειδή υπερβολικά ήρεμος και χαμηλών τόνων μέχρι τότε, γιά κάποιον ανεξήγητο λόγο με πολύ θέρμη επιχειρηματολογούσα υπέρ του άμεσου σκασιαρχείου (μιά που γιά επίσημη βόλτα ούτε λόγος) και της μετάβασης στην Κηφισιά γιά παιχνίδια στο χιόνι, ευελπιστώντας και σε καμμιά ενδιαφέρουσα γνωριμία με κορίτσια που θα είχαν την ίδια ιδέα με εμάς. Πείθω πρώτο και καλύτερο τον από την πρώτη στιγμή στο Γυμνάσιο κολλητό μου, τον Κώστα Μυλωνά και στην συνέχεια τη συντριπτική πλειοψηφία των παρευρισκομένων.

Ξεκινάμε λοιπόν με αρκετές τύψεις και ενοχές, είναι η αλήθεια, και κατευθυνόμαστε με κρύα καρδιά προς την Βικτώρια γιά να πάρουμε τον ηλεκτρικό.

Στο μεταξύ σταματάει το χιόνι, πέφτουν κάποιοι προβληματισμοί και σιγά σιγά το κίνημα των σκασιαρχών φυλλορροεί.
Γυρίζουν όλοι εγκαίρως η λίγο καθυστερημένοι.
Μένουμε μόνοι με τον Κώστα πλήρως αποθαρρημένοι –και το χειρότερο- με ερμητικά κλειστή την μεγάλη εξώπορτα του Σχολείου.
Χτυπάμε και μας ανοίγει σε λίγο ο κ. Δορμπαράκης.
- Που είσαστε εσείς?
- Αργήσαμε κε καθηγητά, απαντάω όχι και πολύ πειστικά.
- Ελάτε μαζί μου.

Είναι η στιγμή της αλήθειας, που διερωτάσαι γιά το μέγεθος της τιμωρίας που οπωσδήποτε αξίζουμε με πρώτο εμένα.
Πάμε πίσω του σαν βρεγμένες γάτες.

Όλως περιέργως αντί στο γραφείο του κατευθύνεται στην κλειστή πόρτα της τάξεως όπου η πρώτη ώρα κοντεύει να τελειώσει. Ανοίγει ο κ. Χρονόπουλος με ύφος αφηρημένο πειράζοντας τον λαιμό του με τον χαρακτηριστικό του τρόπο.
-Τι συμβαίνει?
- Παρακαλώ πολύ κε καθηγητά, δεχθείτε τους δύο αυτούς αμελείς μαθητάς.

Έτσι τελείωσε ένα από τα σπουδαιότερα μαθήματα που πήρα στην ζωή μου ως τώρα.

Ο Πλούταρχος στο <Περί παίδων αγωγής> λέει οτι ανεξαρτήτως αν τα παιδιά προέρχονται από χρηστούς ή φαύλους γονείς, έχουν δηλαδή καλά ή κακά γονίδια αντιστοίχως, έχουν πολύ καλές πιθανότητες να γίνουν χρηστοί πολίτες μεγαλώνοντας με συνεχή εκπαίδευση στο καλό και αντιθέτως να γίνουν φαύλοι πολίτες, αν λήψει αυτή η εκπαίδευση.

Πολλοί επιφανείς απόφοιτοι, είπαν οτι υπέφεραν πολύ κατά την διάρκεια των χρόνων μας στο Β’ Γυμνάσιο, και οτι δεν πήραν απολύτως τίποτα από ένα Σχολείο που επικρατούσε η βία και οι <δεξιές> αρχές διαπαιδαγώγησης.
Φαίνεται οτι κι εκείνοι έχουν, έστω και μερικώς τουλάχιστον, δίκιο, αλλά και εμείς οι μεταγενέστεροί τους, που έχουμε αποκομίσει την πλήρως αντιδιαμετρική γνώμη.

Είναι γεγονός οτι κι εγώ πρόλαβα (μία φορά) το ομαδικό (και άδικο και αψυχολόγητο) ξύλο με τον χάρακα στις παλάμες μας του Κάβουρα (Γεωγραφία, Κοσμογραφία), αλλά αυτή ήταν μία αρρωστημένη (για εμάς) εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα του πολύ καλού Σχολείου.
Η ποιότητα του Β’ Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών οφείλεται σε κάποιους καλούς Καθηγητάς (κα Βουργουντζή, κος Χρονόπουλος, κος Καρύδης κ.α.) αλλά κυρίως στον εκπληκτικό τελευταίο Γυμνασιάρχη μας, τον κο Δορμπαράκη.

Σε εποχή 7ετίας στο φόρτε της, διορίστηκε ο δημοκρατικός κος Δορμπαράκης Γυμνασιάρχης στο Β’ Γυμνάσιο.
Αρχοντάνθρωπος όπως κι αν τον δεις, από μέσα ή απέξω. Συνέγραψε την Χριστιανική Ηθική που διδασκόμαστε τότε (Α βραβείο το έλεγε με καμάρι) και πήρε το Β’ βραβείο στην συγγραφή της Λογικής (μας δίδασκε Λογική από σημειώσεις του). Τον θυμάμαι επάνω στην έδρα του (εμείς με το Κώστα Μυλωνα & τον Χάρη Σταματιάδη πολύ κοντά του γιά να μην χάσουμε ούτε λέξη του, με κανελί σακάκι σουέντ, λευκή πλεκτή μπλούζα (κολ ρουλέ) γκρι μάλλινο πανταλόνι, σουέντ κανελί παπούτσια. Κάποτε πήγε Ισπανία Σαββατοκύριακο να παρακολουθήσει αρχαία Ελληνική τραγωδία και γύρισε κατενθουσιασμένος την Δευτέρα να μας μεταδώσει ό,τι θετική αύρα από τα νοήματα και το κλίμα της παράστασης αφομοίωσε.

Μας έμαθε να μην ξεχνάμε ποτέ πως υπάρχουν δύο πολιτισμοί, ο υλικός και ο πνευματικός, αναπόσπαστοι και πως ο ένας συμπληρώνει τον άλλον.
Μας ενέπνευσε μαζί με την μεθοδική κα Βουργουτζή τις αρχές του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, το σεβασμό στον εαυτό μας και στους άλλους, την αρμονία στην σκέψη και την ισορροπία στη ζωή μας.

Ζήσαμε τότε μιά κοσμογονία που διαμόρφωσε όλη την μετέπειτα πορεία μας (είτε σαν φοιτητές όπου βρεθήκαμε, είτε στην επαγγελματική μας ζωή, είτε στην ζωή μας γενικά).

Αν η γενιά μας είχε ακολουθήσει τις αρχές που διδαχθήκαμε εμείς στο Σχολείο μας, είναι σίγουρο ότι όχι μόνο δεν θα ‘χαμε φθάσει στη σημερινή κρίση ως κοινωνία, αλλά αντιθέτως, θα ήμαστε πρωτοπόροι στην Ευρώπη.

Έχω δύο γιούς 30 και 27 ετών. Ο Αντώνης τελείωσε την Σχολή Μωραίτη και το Οικονομικό του ΑΠΘ .
Ο Χρήστος το Ελληνοαμερικανικό Κολλέγιο και την πρώην ΑΣΟΕ (μάρκετινγκ κι επικοινωνίας, καθώς και retail management στο Surrey).
΄Ενα πράγμα παρατηρώ όταν με καμάρι τους ακούω να μιλούν.
΄Εχουν αρκετή δόση Βουργουντζή και Δορμπαράκη μέσα τους.
Ας είναι υγιείς, δεν φοβάμαι τίποτα γι αυτούς. Είμαι σίγουρος πως θα τα καταφέρουν στην ζωή τους.

Θεοδόσης-Απόλλων Νυφλής

Ο Σύλλογος, με 2 λόγια...

Η εφημερίδα των συμμαθητών

Οι Συμμαθητές γράφουν...

anamniseis

To ανακαινισμένο σχολείο
2o ΓΕΛ Αθηνών -
"Θεόδωρος Αγγελόπουλος"

2ogel