Για την εξασφάλιση κορυφαίας εμπειρίας πλοήγησης, το website χρησιμοποιεί cookies. 
Η πλοήγησή σας στις ιστοσελίδες μας δηλώνει ότι αποδέχεστε τη χρήση των cookies. 
Μπορείτε να απενεργοποιήσετε τη χρήση των cookies αλλάζοντας τις σχετικές ρυθμίσεις στον browser σας.

ka8igites

mauhtes

2ο Ελεύθερο ...για το desktop σας!

1600Χ1200 / 1920Χ1080 / 1366X788
Κατεβάστε στην επιθυμητή ανάλυση και αφού ανοίξετε την εικόνα, με δεξί κλικ την ορίζετετε ως desktop.

 

Αναμνήσεις από το ...Park Hotel!

Είπαν:ο Γ. Δροσίνης: “Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στις αναμνήσεις και στις ελπίδες”,

ο Μακμίλαν: “Πολλοί άνθρωποι ζουν με το παρελθόν. Το παρελθόν, όμως, πρέπει να είναι η αφετηρία του μέλλοντος”, η Γεωργία Σάνδη: “Το άρωμα της ψυχής είναι η ανάμνηση” και ένα Ρώσικο γνωμικό: «Το παρελθόν είναι φάρος, όχι λιμάνι».

Η πιο γλυκιά περιουσία που έχουμε στη ζωή μας είναι οι αναμνήσεις. Κάποιες στη σκιά, κάποιες μακρινές, κάποιες ζωηρές. Αναμνήσεις από τα εφηβικά χρόνια μας, αναμνήσεις από το χτύπημα της καρδιάς μας, την ανεμελιά πλεγμένη με το προβληματισμό και τη σκέψη γιά το μέλλον μας, την αλάνα, τη βόλτα στο Πεδίο του Άρεως, το χτύπημα του κουδουνιού, τη Τασοπούλου-Σουρίνη, το Νιάρο, το Κάβουρα, το Λαγουδάκο, τον Αλεξανδράκη, τη Βουργουντζή, το πατριώτη μου το Μποτετζάγια, το Χρονόπουλο, τη Πάτρα, το Καρτσάκη......Έτσι τώρα που τα χρόνια της ζωηρότητας πέρασαν, το PARK HOTEL έγινε το λιμάνι μου μετά από το 40χρονο ταξίδι μου που ξεκίνησε τότε.

Αν γύριζα πίσω και ατένιζα την πορεία του ταξιδιού μου δεν θα την άλλαζα με τίποτα.

Ούτε τα λάθη μου, ούτε τις δυσκολίες μου, ούτε τις περιπέτειες μου, ούτε τους προβληματισμούς μου. Υπήρξαν!

Τα θυμάμαι όλα και καμαρώνω!

Αλλά, αν θα άλλαζα κάτι, ίσως να έλεγα κάποια πράγματα σε ανθρώπους που ποτέ δεν είπα, αλλά τη ζωή μου δε θα την άλλαζα.

Ήμουν τυχερός που έζησα τα 6 χρόνια της νιότης μου όπως τα έζησα στο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών και που έχω πολλές αναμνήσεις, και έντονες, από τότε.

Έχω πολλά μαθήματα ζωής και εμπειρίες που χωρίς να με απασχολεί το αποτέλεσμα τους τα κρατάω όλα. Τώρα που τα χρόνια κυλάνε, βλέπω ότι όλα είχαν θετική επίδραση πάνω μου, γιατί έτσι έπρεπε να γίνει και τις αναμνήσεις μου τις έχω φυλάξει σ’ ένα μοναδικό χώρο. Στην ψυχή μου. Και τις ανακαλώ για να απολαμβάνω τις στιγμές της ζωής μου σήμερα.

Ναι, όταν αναπολώ εκείνα τα χρόνια, νοιώθω σαν να ήταν χθες, και μετανοιώνω που τότε δεν χάρηκα την ανεμελιά όσο θα έπρεπε.Λ έγεται ότι κάποτε θα ξανασυναντήσεις κάποιο πρόσωπο που έχεις να δεις πολλά χρόνια η ότι θα συναντήσεις κάποιο που είχες νομίσει ότι δεν θα ξανασυναντήσεις.

Και να που επαληθεύτηκε.

Να που μετά 40 χρόνια "χαμένοι" στην ίδια πόλη αλλά και αλλού ξαναβρεθήκαμε. 40 χρόνια μετά και πολλά έχουν αλλάξει, από μαθητές γίναμε επαγγελματίες, επιστήμονες και ότι καλύτερο έχει να παρουσιάσει το σήμερα. Γίναμε η γενιά των 50! Πως πέρασαν τα χρόνια που μαζευόμασταν στην αυλή και παίζαμε μπάλα, που καπνίζαμε κρυφά στις τουαλέτες, που κάναμε κοπάνες, που οι συμμαθητές μου με λέγανε «πράο» ή «πατέρα», που τρέχαμε πάνω - κάτω τις σκάλες, που μας κυνηγούσαν οι καθηγητές μας.

Όλα αυτά τα υπέροχα έξι χρόνια ανεμελιάς, παιχνιδιού, ζαβολιάς μοσχοβόλησαν το βράδυ του Σαββάτου 20/3/10.

Ευωδία στην ατμόσφαιρα από την τότε μαθητική μας νειότη κι ας έχουν περάσει 40 χρόνια κι ας άλλαξαν πολλά στη ζωή μας από τότε.

Ας ρουφήξουμε λοιπόν τώρα το υπέροχο άρωμα της νειότης μας που αναδύθηκε αυτό το βράδυ κι ας ορκιστούμε ότι – τουλάχιστον – μια φορά το χρόνο θα βλεπόμαστε!

Σας ευχαριστώ από την καρδιά μου που σας ξαναείδα και γιά την αγάπη που πήρα από σας, τους συμμαθητές μου, τα αδέρφια μου…


ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΟΥΛΗΣ(Απόφοιτος 1971- Τάξη ΣΤ1)

Ο Σύλλογος, με 2 λόγια...

Η εφημερίδα των συμμαθητών

Οι Συμμαθητές γράφουν...

anamniseis

To ανακαινισμένο σχολείο
2o ΓΕΛ Αθηνών -
"Θεόδωρος Αγγελόπουλος"

2ogel