Για την εξασφάλιση κορυφαίας εμπειρίας πλοήγησης, το website χρησιμοποιεί cookies. 
Η πλοήγησή σας στις ιστοσελίδες μας δηλώνει ότι αποδέχεστε τη χρήση των cookies. 
Μπορείτε να απενεργοποιήσετε τη χρήση των cookies αλλάζοντας τις σχετικές ρυθμίσεις στον browser σας.

ka8igites

mauhtes

Για την οθόνη σας! 1600Χ1200 / 1920Χ1080 / 1366X788


 

"Τα Πέριξ..."

O Τίτλος επιλέχθηκε για να τιμήσει βιώματα της εφηβείας μας και τις εμπειρίες που ζήσαμε στα «Πέριξ» του 2ου Γυμνασίου. Μια εφηβεία που ξετυλίχθηκε τη δεκαετία του ‘60 παράλληλα με τα έντονα και εξελισσόμενα πολιτικά (Κυπριακό, 114, Ιουλιανά, Χούντα….) και κοινωνικά (μετανάστευση, αστυφιλία) γεγονότα όταν η ζωή ήταν λιτή, οι άνθρωποι ολιγαρκείς και οι οικονομικές συνθήκες δύσκολες. Ήταν ακριβώς η εποχή που ανέτειλε η εφηβεία μας.



legendofzorro1Το οδοιπορικό μας ξεκινά από τον Θανάση που πούλαγε κουλούρια έξω από το σχολείο. Και γιατί απ’ αυτόν;

Διότι αν δεν κρύβαμε τις τσάντες μας πίσω από το καροτσάκι του, πως θα κάναμε κοπάνα; Πως θα ήμασταν ελεύθεροι να πάμε στη ‘’RIDA’’ για να δούμε «Γουέστερν», «Ζορό», «Γαλλική Αστυνομική Ταινία», «Τζέιμς Μποντ 007» και να ροκανίσουμε τις ώρες της κοπάνας; Εμείς τότε επιλέγαμε την ταινία από τις φωτογραφίες με τις μαγικές και πολλά υποσχόμενες σκηνές του έργου που υπήρχαν στις μαρκίζες των κινηματογράφων.

Ο καθένας έμπαινε μόνος του στον κινηματογράφο χωρίς να πάρει πρόγραμμα και μετά τα καθιερωμένα Ελληνικά Επίκαιρα, εύρισκε όλους τους κοπανατζήδες φίλους με τον εξής απλό τρόπο: Μέσα στην αίθουσα, φώναζε το Γυμνάσιο , την τάξη, το τμήμα και μετά….. το <<εδώ>>: ήταν στο χώρο του και με τους συμμαθητές του. Φανταστείτε τι γινόταν!!………… Η συνέχεια ήταν τα ποδοσφαιράκια του Βιζούρη ή του Θείου και μόλις σουρούπωνε για να μην μας γνωρίζουν, βρίσκαμε παρέα για μια….. τσάρκα ή «δια βίου μάθηση» στη Φυλής, στην Πλατεία Αττικής και καθώς κατηφορίζαμε προς το Σταθμό Λαρίσης αντικρίζαμε τα ζωντανά κύτταρα της πόλης, τον καστανά στη γωνία έχοντας δίπλα του τον σαλεπιτζή που ζέσταιναν τους περαστικούς με την πραμάτεια τους. Λίγα μέτρα πιο κάτω οι λαχειοπώλες καλούσαν τους περαστικούς να φτιάξουν την τύχη τους καθώς και τον μικρό με το κασελάκι του που έβαφε τα παπούτσια των ανδρών (λες και μόνο αυτοί φορούσαν παπούτσια!!).

Και να στη γωνία βλέπαμε τους παπατζήδες που μοίραζαν χρήμα στους τυχερούς……επαρχιώτες ενώ λίγα μέτρα πιο κάτω στην Πλατεία Μεταξουργείου η μοναδική φωνή του λατερνατζή που έπαιζε το τραγούδι «Αχ βρε παλιομισοφόρια τι τραβάν για σας τα αγόρια» μας οδηγούσε στα σοκάκια με τις αυλές και τους φρεσκοβαμμένους ποικιλόχρωμα πάντα ντενεκέδες με βασιλικούς ή γεράνια. Σπρώχναμε, λοιπόν, μετά απ’ όλη αυτή τη διαδρομή την ξύλινη ή σιδερένια πόρτα με τους χαλασμένους μεντεσέδες, μπαίναμε στο μισοσκότεινο δωμάτιο με τα άσπρα και μαύρα πλακάκια που θύμιζαν σκακιέρα και τα οποία προοιώνιζαν αφενός μεν για τους ένοικους τον επίμονο και επίπονο αγώνα για επιβίωση αφετέρου δε για τους επισκέπτες την ουτοπία της αναζήτησης της Χαμένης Ατλαντίδος.

Άλλη εποχή, μια εποχή αισιοδοξίας, ξεγνοιασιάς, προσπάθειας, με άλλες συνήθειες, αλλά έτσι ανδρωθήκαμε. Υπάρχει κάποιος που να το αμφισβητεί; Η αλήθεια είναι μια και δεν ξεχνιέται… Το οδοιπορικό τελείωνε με το πέρασμα και από το φροντιστήριο του Μπόκου στην Αλκαμένους για να πάρουμε λυμένες τις ασκήσεις των Μαθηματικών και ήμασταν έτοιμοι για την επόμενη μέρα. Έτσι τελείωνε αυτή η ξεχωριστή για μας μέρα με όλες τις μορφές διασκέδασης και μόρφωσης, πολύχρωμη σαν ουράνιο τόξο που μας χάριζε τόσο απλόχερα ευτυχία και αξέχαστες αναμνήσεις.
Β. Μητράκος

Ο Σύλλογος, με 2 λόγια...

Η εφημερίδα των συμμαθητών

Οι Συμμαθητές γράφουν...

anamniseis

To ανακαινισμένο σχολείο
2o ΓΕΛ Αθηνών -
"Θεόδωρος Αγγελόπουλος"

2ogel