Για την εξασφάλιση κορυφαίας εμπειρίας πλοήγησης, το website χρησιμοποιεί cookies. 
Η πλοήγησή σας στις ιστοσελίδες μας δηλώνει ότι αποδέχεστε τη χρήση των cookies. 
Μπορείτε να απενεργοποιήσετε τη χρήση των cookies αλλάζοντας τις σχετικές ρυθμίσεις στον browser σας.

Η φυλακισμένη Καθαρίστρια, το Δικαίωμα στην εργασία και η Συνταγματική Αναθεώρηση.

Η περίπτωση της φυλακισμένης καθαρίστριας αναδεικνύει τρία σημαντικά ζητήματα, τα οποία είναι αφορμή για έναν δημόσιο διάλογο, ιδιαίτερα τώρα ενόψει της αναθεώρησης του Συντάγματος:

  • το κράτος δικαίου, και πρώτα η γενική αρχή – πηγή του δικαίου, και κατόπιν ειδικότερα
  • τα δικαιώματα των παιδιών, και
  • το δικαίωμα στην εργασία, και συγκεκριμένα η κατοχύρωση της πλήρους απασχόλησης όλων.

 Ας αρχίσουμε από το τελευταίο, για να φτάσουμε  (σε επόμενα σημειώματα) στην γενική αρχή.

 Αν ήταν κατοχυρωμένο το δικαίωμα στην εργασία, η φυλακισμένη καθαρίστρια δεν θα αναγκαζόταν να παρανομήσει για να βρει δουλειά και να προστατέψει τα παιδιά της.

Το δικαίωμα στην εργασία θα έπρεπε να είναι αυτονόητο και η πλήρης απασχόληση έπρεπε να θεωρείται υποχρέωση του Κράτους.

Ναι, δεν μπορεί να καταργηθεί με νόμο η ανεργία, θα ήταν γελοίο, και η γελοιότητα στην εξουσία είναι τυραννία (Πασκάλ, André Comte - Sponville).

 Όμως ιστορικά η πλήρης απασχόληση εφαρμόστηκε  από τα φασιστικά κράτη του Μουσολίνι και του Χίτλερ, και από την κομμουνιστική Ρωσία και τα κράτη -  δορυφόρους  του Σοβιετικού συνασπισμού.

Εφαρμόστηκε επίσης σε ΗΠΑ και Αγγλία όταν μετέτρεψαν σε πολεμική την οικονομία τους για να κερδηθεί ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος, και να τελειώσει η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929 και μετά.

Μετά τον πόλεμο ψηφίστηκε στις ΗΠΑ το 1946 η Full Employment Act που εφαρμόστηκε διστακτικά στην αρχή, αλλά πλήρως την δεκαετία του 1960[i], και οδήγησε στην  “Χρυσή 25ετία του Καπιταλισμού”, από το 1946 έως το 1973.

Έχει λοιπόν ιστορικά αποδειχθεί ότι η πλήρης απασχόληση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να κερδηθεί ο πόλεμος,  αλλά και για να αντιμετωπισθεί η παγκόσμια οικονομική κρίση.

Η πλήρης απασχόληση κέρδισε τον πόλεμο  κατά του φασισμού, μπορεί να κερδίσει και την Ειρήνη.

Για να μην ξανάρθει ο φασισμός. Για να τελειώσει η ύφεση που σέρνεται ακόμη.

Και για να βγει γρήγορα και οριστικά η Ελλάδα από την - όχι μόνο και όχι κυρίως – οικονομική κρίση.

Δεν υπάρχει καμία  δικαιολογία για την ύπαρξη και την διατήρηση της ανεργίας.

Η πλήρης απασχόληση  πρέπει να είναι η αρχή και το πρώτο μέτρο της οικονομικής πολιτικής, όχι το τέλος, η κατάληξη, ο απώτερος σκοπός της οικονομίας, ο οποίος έτσι ποτέ δεν επιτυγχάνεται.

Φτάνει πια η δήθεν επιστημοσύνη των  οικονομολόγων μιας  εμπειρικής ψευτο-επιστήμης που μονίμως αποτυγχάνει στους στόχους που βάζει, αλλά επιτυγχάνει να διευρύνει συνεχώς την ανισότητα μεταξύ των διογκούμενων  “μη κερδισμένων με εργασία – μη δουλεμένων - εισοδημάτων” (unearned income) και  της συνεχώς μειούμενης αμοιβής της εργασίας που μόνο αυτή (και η φύση) παράγει πλούτο.

Πολιτικές Θανάτου[ii],  μείγμα απέραντης βλακείας ‘ακαδημαϊκού επιπέδου’ και απύθμενης υποκρισίας.

Η Ελλάδα  πρέπει να ανοίξει πρώτη το δρόμο, εγγράφοντας στο  Σύνταγμά της την εγγύηση ότι:

Η πλήρης απασχόληση είναι δικαίωμα όλων των πολιτών,  οι οποίοι είναι ικανοί για εργασία,  και ταυτόχρονα είναι υποχρέωση του Κράτους.

Το Σύνταγμα πρέπει να κατοχυρώνει το δικαίωμα στην εργασία όλων με πλήρη απασχόληση και αξιοπρεπείς αμοιβές,. Κανείς δεν περισσεύει, όλοι δικαιούνται να εργάζονται.

Αντί για επιδόματα ανεργίας σε ικανούς για εργασία, η απάντηση είναι εργασία για όλους!

Η  εργασία για όλους  καταργεί την ανάγκη ύπαρξης επιδομάτων ανεργίας. Επιδόματα ανεργίας  είναι άνευ νοήματος σε όσους είναι ικανοί για εργασία,  η πλήρης απασχόληση είναι η απάντηση.

Σε όσους δεν μπορούν να εργαστούν, το ελάχιστο εγγυημένο  εισόδημα πρέπει να διασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση, όπως και σε όσους δεν είναι ικανοί για πλήρη απασχόληση, το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα να συμπληρώνει το εισόδημα από μερική απασχόληση για αξιοπρεπή διαβίωση.

 Συγκεκριμένα :

Το Σύνταγμα με νόμο να υποχρεώνει το κράτος να εξασφαλίζει ότι όποιος χάνει την εργασία του θα προσλαμβάνεται αμέσως σε κοινωνική εργασία με αξιοπρεπή αμοιβή, η οποία θα χορηγείται με ειδική τραπεζική κάρτα που θα επιτρέπει την αγορά μόνο εγχώριων προϊόντων και υπηρεσιών,  ώστε να αυξηθεί η ζήτηση για εγχώρια προϊόντα και υπηρεσίες, και έτσι να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας,  στις οποίες θα προσληφθούν  όσοι έχασαν την εργασία τους και  απασχολούνται προσωρινά σε κοινωνική εργασία.

Μόνο έτσι θα μειωθεί η εξάρτηση της Ελληνικής οικονομίας από τις εισαγωγές, και θα μειωθεί και τελικά θα μηδενιστεί το τεράστιο εμπορικό έλλειμμα της Ελλάδας από καταβολής νεοελληνικού κράτους

 Μόνο έτσι θα πάψει η Ελλάδα να δανείζεται για να αγοράζει εισαγόμενα προϊόντα, εξάγοντας πλούτο - συνάλλαγμα και θέσεις εργασίας,  και εισάγοντας χρέος και ανεργία..

 Αυτό δεν έμαθαν ποτέ οι καθηγητές των οικονομικών της εξαθλίωσης και της εξάρτησης.

Αυτό είναι το πρώτο μάθημα που μας δίνει η περίπτωση της φυλακισμένης καθαρίστριας.

Μας δίνει όμως κι άλλα μαθήματα, που θα δούμε σε επόμενο σημείωμα.

ΥΓ. Συμφωνώ απολύτως με το κείμενο για την φυλακισμένη  καθαρίστρια που αναρτήθηκε στο avaaz από «ThePressProject»,  «Ημεροδρόμο» και «Ελληνοφρένεια». Υπέγραψα και το σχετικό ψήφισμα.

Αθανάσιος Καραμπέλης - Αθήνα 27 Νοεμβρίου 2018

 

[i]  Robert Skidelsky: Keynes, The Return of the Master, 2010,  σελ 210

[ii] «Πολιτικές ζωής και θανάτου», ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΣΤΑΚΛΕΡ και ΣΑΝΤΖΕΪ ΜΠΑΣΟΥ, Ψυχογιός 2014

mauhtes

Η εφημερίδα των συμμαθητών

To ανακαινισμένο σχολείο
2o ΓΕΛ Αθηνών -
"Θεόδωρος Αγγελόπουλος"

2ogel

Οι Συμμαθητές γράφουν...

anamniseis