Για την εξασφάλιση κορυφαίας εμπειρίας πλοήγησης, το website χρησιμοποιεί cookies. 
Η πλοήγησή σας στις ιστοσελίδες μας δηλώνει ότι αποδέχεστε τη χρήση των cookies. 
Μπορείτε να απενεργοποιήσετε τη χρήση των cookies αλλάζοντας τις σχετικές ρυθμίσεις στον browser σας.

ka8igites

mauhtes

2ο Ελεύθερο ...για το desktop σας!

1600Χ1200 / 1920Χ1080 / 1366X788
Κατεβάστε στην επιθυμητή ανάλυση και αφού ανοίξετε την εικόνα, με δεξί κλικ την ορίζετετε ως desktop.

 

Θέμος Βαφιάς - Αρχιτέκτονας

 Γεννήθηκε στην Άρτα το 1960, μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου αποφοίτησε το 1977 από το 2ο Γυμνάσιο-Λύκειο Αθηνών και σπούδασε, ζει και εργάζεται έκτοτε στην Θεσσαλονίκη.

Όπως διαβάζω στο site του Μουσείου Μπενάκη, όπου διαθέτει δημιουργίες του στο πωλητήριό του όπως αυτή της εικόνας με την συναγρίδα, ο Βαφιάς στο σύντομο βιογραφικό του αναφέρει ότι: 

Από τα φοιτητικά του χρόνια, ξεκινάει η ερασιτεχνική του ενασχόληση με την κατεργασία του ξύλου. Έπειτα από σπουδές Αρχιτεκτονικής ιδρύει το 1996 τη δική του επιχείρηση σχεδιασμού και επικοινωνίας, όπου του δίνεται η δυνατότητα να διευρύνει τα δημιουργικά του ενδιαφέροντα. Από το 2015 πειραματίζεται σχεδιάζοντας και δίνοντας μορφή και υπόσταση σε μια συλλογή από ξύλινες χειροποίητες δημιουργίες, οι οποίες παίρνουν διάφορες μορφές ζώων ή άλλων αντικειμένων. 

Τι είναι, τελικά, τα Αντικείμενα;

Είναι «διακοσμητικά»; Είναι αντικείμενα τέχνης; Είναι παιχνίδια; Είναι gadgets;
Εμείς τα προϊόντα μας τα ονομάζουμε απλώς Αντικείμενα Χρήσης & Ευημερίας. Όχι από σεμνότητα, ούτε από αμηχανία. Απλώς πιστεύουμε ότι η χρηστική αξία, η φαντασιακή υπερ-αξία και ο συναισθηματικός δεσμός που αναπτύσσει ο Καθένας ξεχωριστά με τα αντικείμενα είναι αυτό που τα κατατάσσει διανοητικά σε κατηγορίες. Πόσο πιο ελεύθεροι θα νιώθαμε αν στο παλαιό ερώτημα «τι είναι Τέχνη και τι δεν είναι» την απάντηση τη δίναμε με τα εφόδια που μας προίκισε ο πολιτισμός (και τέτοια όλοι διαθέτουμε) και όχι το χρηματιστήριο της τέχνης (που τόσο λίγοι κατευθύνουν). Πόσο πιο ειλικρινείς θα νιώθαμε απέναντι σε ένα έργο αν αναρωτιόμαστε «μου αρέσει ή δεν μου αρέσει», «επικοινωνώ και συγχρονίζομαι ή το δέχομαι παθητικά», «το επιθυμώ πραγματικά ή επειδή “η υπογραφή” επικυριαρχεί»...

Σχεδιάζουμε, άλλοτε με προδιάθεση εικαστική, ένα απλοποιημένο ψάρι ανοίγοντας ένα ψαροκόκαλο στο σώμα του, άλλοτε με πρόθεση να αναδείξουμε ένα αντικείμενο-παιχνίδι, όπως το σκυλάκι με τις ρόδες ή ο κροκόδειλος, άλλοτε με σκοπό να μετασχηματίσουμε παραδοσιακά αντικείμενα-σύμβολα, όπως το γουρουνάκι-κουμπαρά ή το χρηματοκιβώτιο σε σύγχρονα αντικείμενα με την εφαρμογή μηχανισμών λειτουργίας.

Αναδεικνύουμε την επιμορφωτική πλευρά των αντικειμένων και ωθούμε στην αυτενέργεια, όπως στα γουρουνάκια και τις αγελάδες-παζλ, που τα τεμάχιά τους αντιστοιχούν στην πραγματική ανατομία τους.

Σχεδιάζουμε και κατασκευάζουμε ταυτόχρονα! Η γνώση του ξύλου μαθαίνεται μέσα στο πριονίδι και την ταλάντωση της σέγας κι από εκεί επανατροφοδοτεί γενναιόδωρα το νου του σχεδιαστή. Μια σχέση συνεχούς αλληλλεπίδρασης, που έχει τις ρίζες της σε μεγάλες στιγμές της Τέχνης και της Τεχνολογίας της Αναγέννησης.

ΤΟ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙ-ΚΟΥΜΠΑΡΑΣ απέκτησε την ξύλινη εκδοχή του, και μάλιστα με συνδυασμό απασφάλισης. Ένα αγαπημένο σύμβολο αποταμίευσης σε όλο τον κόσμο. Το οικόσιτο στρουμπουλό τετράποδο θεωρήθηκε ως ένα οικείο σύμβολο ευζωίας και γονιμότητας και του «ανατέθηκε» ο ρόλος της διαφύλαξης των κερμάτων, προοριζόμενων για ικανοποίηση των αντίστοιχων αναγκών μας. Αρχαιολογικές ανασκαφές έφεραν στο φώς πήλινα γουρουνάκια-κουμπαράδες του 14ου αι. στην Ιδονησία, αν και η αρχική προέλευσή τους ακόμη μελετάται. Οι περισότεροι κουμπαράδες ήταν πήλινοι, οπότε αναγκαστικά τους έσπαγαν για να πάρουν το μικρό θησαυρό. Το δικό μας ξύλινο Γουρουνάκι-Κουμπαράς επιλύει ακριβώς αυτό το πρόβλημα, γιατί διαθέτει συνδυασμό απασφάλισης (μέσω τριών περιστρεφόμενων δίσκων), μοναδικό για τον καθένα χρήστη.

Δείτε εδώ μια κριτική ματιά του έργου του, από τον πανεπιστημιακό καθηγητή του Λόη Παπαδόπουλο.