ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Ομιλία Αναστ. Πέππα - ΤΙΤΑΝΙΑ 2012

Αγαπητές κυρίες καθηγήτριες και Αγαπητοί κύριοι καθηγητές του Β’ Γυμνασίου – Λυκείου Αθηνών

Αγαπητές συμμαθήτριες και Αγαπητοί συμμαθητές,

Αρχικά θέλω να ευχαριστήσω τον πρόεδρο του Συλλόγου μας, Νίκο Βερροιόπουλο και το επιτελείο του για τις προσπάθειες που κατέβαλαν προκειμένου να έχει επιτυχία η όλη εκδήλωση.

Ειδικότερα όμως ευχαριστώ το Νίκο για την «προαγωγή» που μου έδωσε. Από τη δεύτερη εφηβεία που βρίσκομαι σήμερα με «προήγαγε» στην πρώτη εφηβεία, καλώντας με στο μικρόφωνο ως «μαθητή της τρίτης τάξης του οκτατάξιου γυμνασίου, σχολικού έτους 1947-48.
Όταν ενημερώθηκα για τη σημερινή μας συγκέντρωση επ’ ευκαιρία της συμπλήρωσης των 150 χρόνων από την ίδρυση του Β’ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΑΡΡΕΝΩΝ ΑΘΗΝΩΝ (1862 – 2012), ένιωσα χαρά μεγάλη.
Σήμερα τη χαρά διαδέχτηκε η συγκίνηση. Το πρωί εκκλησιάστηκα στον Άγιο Παντελεήμονα της οδού Αχαρνών, στην ενορία του οποίου βρισκόταν το Γυμνάσιό μας. Είχα να πάω πολλά χρόνια.
Ο σκοπός του εκκλησιασμού στον Άγιο Παντελεήμονα ήταν να παραστώ στο 40ήμερο μνημόσυνο του αδικοχαμένου συμμαθητή μου, Θ. Αγγελόπουλου. Ακόμη, θέλω να αναφερθώ στο συμμαθητή μου, Μάνο Κοντόπουλο, ο οποίος είχε βίαιο και φρικτό θάνατο. Κάηκε ζωντανός στο ασανσέρ του καταστήματος «Μαρούσης» κατά τα γεγονότα των αναρχικών στις 10/01/1991. Τέλος, ενώ απόψε περιμέναμε να έχουμε κοντά μας και το συμμαθητή μας Χρ. Καλαμπούση, δυστυχώς θα απουσιάζει για πάντα. Κατέληξε σήμερα ύστερα από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Δράττομαι της ευκαιρίας για όλους τους αποβιώσαντες μαθητές από τη δημιουργία του Γυμνασίου, καθώς και για όλους τους διδάξαντες καθηγητές να πω ότι «για μεν τους συμμαθητές διατηρούμε τις αναμνήσεις και στέλνουμε την αγάπη μας, για δε τους καθηγητές, τους θυμόμαστε με σεβασμό και τους ευγνωμονούμε για όσα έπραξαν για εμάς. Σας καλώ ως ελάχιστο φόρο τιμής να τηρήσουμε στη μνήμη τους 1 λεπτού σιγή.


ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1940
28 Οκτωβρίου 1940. Ελληνοϊταλικός πόλεμος. Γράφεται το έπος του ’40 στην Αλβανία. Ρεζιλίκι του ιταλικού στρατού. Ο Χίτλερ αποφασίζει να επέμβει. Αυτός δεν αντιμετωπίζεται με τίποτα.
Ακολουθεί η γερμανική κατοχή (Απρίλιος του ’41). Φτώχεια, κρύο, ασιτία, ασθένειες, θάνατοι και στους δρόμους ακόμα. Για μας τους παλιότερους, η πρώτη γεύση της ζωής μας. Για τους νεώτερους, νεοελληνική ιστορία.
Οκτώβρης ’44. Αποχώρηση του Γερμανού κατακτητή. Δεν έχει τελειώσει ο ενθουσιασμός της απελευθέρωσης και να τα Δεκεμβριανά του ’44. Καταστροφές, αλληλοεξοντώσεις, το πρώτο δείγμα του εμφυλίου.
1946-1949. Εμφύλιος και αδελφοκτόνος πόλεμος. Δεν πρόλαβε να ξεπενθήσει η Ελληνίδα και ξανά τα μαύρα.
Σεπτέμβριος 1947. Σ’ αυτήν τη δύσκολη περίοδο με «γράφει» ο πατέρας μου στο Β’ Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών. «Θα πας εκεί», μου είπε. «Έχω πληροφορίες ότι είναι καλό σχολείο, έχει καλό Γυμνασιάρχη και αυστηρό. Σ’ αυτό το σχολείο θα μάθεις γράμματα».
Τα Γυμνάσια της περιοχής μου ήταν το Δ’ και το Θ’ Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών. Και τα δύο πολύ κοντά μεταξύ τους στην πλατεία Κουμουνδούρου. Ουδέν περαιτέρω σχόλιο.
Έτσι, λοιπόν, βρέθηκα στο Γυμνάσιό μας από τον Κολωνό, όπου έμενα. Άλλοι συμμαθητές μου για τον ίδιο λόγο, δηλαδή την ΚΑΛΗ ΦΗΜΗ, ξεκινούσαν από την Ακαδημία Πλάτωνος, ακόμα πιο μακριά από μένα. Αίθουσες ασφυκτικά γεμάτες, χωρίς θέρμανση, έντονο το κρύο, ιδιαίτερα στις εξετάσεις του Α’ Εξαμήνου (Φεβρουάριος μήνας) δεν μπορούσαμε να κρατήσουμε την πέννα. Τα χέρια ήταν ξυλιασμένα. Το BIC δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα. Γράφαμε με πέννα που βουτάγαμε στο μπουκαλάκι με μελάνι. Η αυλή πάρα πολύ περιορισμένη. Στα διαλείμματα ο ένας επάνω στον άλλον. Γυμναστική κάναμε στον Πανελλήνιο Γ.Σ. Ο Γυμνασιάρχης, Πάνος Λ. Πάτρας (1897 – 1975), αλλά και οι καθηγητές αυστηροί. Εφαρμοζόταν η συνταγή της εποχής «το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο». Η εποχή των χαστουκιών ίσχυε για όλα τα σχολεία, Δημοτικά και Γυμνάσια. Ρωτήστε και την Παπασταύρου (του Θεμιστοκλέους, βεβαίως, βεβαίως!!!), την Αλεξίου, τη Γιαδικιάρογλου… Η σφαλιάρα έπεφτε σύννεφο και στο Αρσάκειο των Αθηνών (γνωστή ταινία του 1959).
Ο Πάτρας είχε και μια άλλη…αδυναμία. Ήθελε τους μαθητές, ειδικά των μικρών τάξεων, κουρεμένους με τη μηχανή. Μήπως ήταν και προφητεία; Να σας πω την αλήθεια θα προτιμούσα, ακόμα και σήμερα, το κούρεμα του Πάτρα παρά το κούρεμα της Τρόικας. 

image001Στις δύο πρώτες τάξεις, μετά το δεύτερο διάλειμμα, σε όλα τα σχολεία έδιναν γάλα (σκόνη) βρασμένο και ένα σταφιδόψωμο. Φέρναμε το κύπελλο από το σπίτι μας και μερικές φορές το πίναμε καυτό και την τελευταία γουλιά στην αίθουσα. Το κύπελλο το κρεμάγαμε συνήθως στο λουράκι της σάκκας μας. Η σάκκα που βλέπετε είναι η πρώτη γυμνασιακή μου σάκκα, του 1947. Αριθμεί 65 χρόνια ζωής. Αποτελεί σχολικό κειμήλιο.

 

ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1950
Το γενικό κλίμα στην Ελλάδα έχει αλλάξει. Τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά από την προηγούμενη δεκαετία. Ο εμφύλιος έχει τελειώσει (Αύγουστος 1949). Η ηρεμία αρχίζει σιγά-σιγά να αποκαθίσταται. Αρχίζει η ανάκαμψη της χώρας σε όλους τους τομείς, μέχρι σημείου στο τέλος της δεκαετίας η Ελλάδα να διεκδικεί την είσοδό της στην ΕΟΚ.
Οι συμμαθητές μου κι εγώ φυσικά εγκαταλείπουμε την παιδική και ανέμελη νοοτροπία. Αρχίζουμε να σκεπτόμαστε σοβαρά το μέλλον μας. Σκέψεις, προβληματισμοί, αγωνίες, αποφάσεις προσωρινές, έως ότου καταλήξουμε στις οριστικές. Προετοιμασία, φροντιστήριο για μια επιτυχία σε ΑΕΙ. Παράλληλα, όμως, με τα παραπάνω στροβιλίζουν στο μυαλό μας και άλλες σκέψεις. Τα γαμπρίσματα, χτένισμα με κοκοράκι και μπριγιόλ. Και στα κλεφτά γραβάτα. Αλλοίμονό σου, όμως, αν έπεφτες επάνω στον Πάτρα με γραβάτα! Την έχανες μέχρι την αποφοίτηση!
Τις νύφες αναζητούσαμε στο Θ’ Θηλέων, στην αρχή της οδού Λιοσίων. Όσοι έμεναν προς Κυψέλη, στο Στ’ Θηλέων. Διατηρώ έντονα στη μνήμη μου τα προσωπικά μου φλερτ. Τη Μ. και τη Χ. Εύχομαι να ευτύχησαν στη ζωή τους.

Θυμάμαι ακόμη τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό. Κάθε δεύτερη Κυριακή ο Πάτρας μας πήγαινε στον Άγιο Παντελεήμονα ή στον Άγιο Γεώργιο Κυψέλης. Όποιος απουσίαζε είχε συνέπειες. Όταν ο συμμαθητής μας, Τρύφων Καρατζάς, έψαλλε το «Σε Υμνούμεν, Σε Ευλογούμεν» νόμιζες ότι από το θόλο του Ναού κατέβαινε ένα αγγελάκι και έψελνε μελωδικά. Ο Κώστας Χρονόπουλος, σε όλη τη διάρκεια της λειτουργίας έκανε αταξίες ή ήταν αφηρημένος. Μόλις, όμως, άκουγε τον ιερέα να λέει το «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών», ο Κώστας συνερχόταν, έκανε το σταυρό του βιαστικά, λέγοντας ότι αυτό είναι το καλύτερο τροπάριο της εκκλησίας και όπου φύγει-φύγει. 

Το 1950 ο Γιώργος Μητσάκης τραγουδάει τη «Βαλεντίνα». Άλλη μια προφητεία για τις γυναίκες; «Μόρτικα κομμένα τα μαλλιά σου, σαν αγοροκόριτσο η μιλιά σου κι όπως πας σε λίγα χρόνια, θα φορέσεις παντελόνια…έγινες και σωφερίνα…».

 

Ο ύμνος του Β’ Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν ένας σύγχρονος Εθνικός Ύμνος. Στους 8 στίχους που τον απαρτίζουν, αναφέρεται στο Θεό, στην πατρίδα, στην ελευθερία, αλλά και στο φως που ακτινοβολεί ο Παρθενών. Εψάλη το πρώτο κατά την εορτή των απολυθέντων του σχολικού έτους 1952-53, τον Ιούνιο του ’53, έτος αποφοίτησής μου. Ποιητής, αντί του Διονυσίου Σολωμού, οι μαθητές του Γυμνασίου μας και συνθέτης, αντί του Νίκου Μάντζαρου, ο καθηγητής μας της μουσικής, Αλεξ. Μποτετζάγιας.

 

Κυρίες - Κύριοι,
Σας ευχαριστώ για την ανοχή σας.

Σας εύχομαι καλή διασκέδαση!

Αθήνα, 3/3/2012

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΝΑΣΤ. ΠΕΠΠΑΣ
Μαθητής Β’ Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών
1947 – 1953

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

mauhtes

To ανακαινισμένο σχολείο
2o ΓΕΛ Αθηνών -
"Θεόδωρος Αγγελόπουλος"

2ogel

Οι Συμμαθητές γράφουν...

anamniseis

Η εφημερίδα των συμμαθητών

Είσοδος Μέλους